Dominee David ten Voorde constateerde in zijn loopbaan dat veel van zijn preken niet resulteerden in concrete actie bij de kerkgangers. Deze observatie bleek niet uniek voor zijn eigen ervaring, maar werd zelfs wetenschappelijk onderbouwd: slechts een klein percentage van de mensen past de gehoorde boodschap daadwerkelijk toe in hun leven. Ten Voorde ontdekte echter dat deze dynamiek veranderde wanneer hij zich richtte op het werken met kleine groepen en het toepassen van leerstellingen in de praktijk.
Een keerpunt voor hem was een conferentie van Mike Breen, waar het concept van discipelschap centraal stond. Dit zette Ten Voorde aan het denken over hoe hij, zelfs als gemeentepredikant, dit principe effectiever kon implementeren. Hij benadrukt dat de hedendaagse kerk niet vanzelfsprekend een omgeving is waar discipelen worden gevormd. Integendeel, hij stelt dat het creëren van discipelen juist leidt tot de vorming van een gemeente. Een gemeente kan worden gedefinieerd als 'een menigte van discipelen', een gemeenschap van individuen die luisteren naar Gods stem en daar gehoorzaam aan zijn. Jezus' zendingsbevel, zoals opgetekend in Mattheüs 28:19, kan worden samengevat als een oproep om anderen te onderwijzen en te trainen op dezelfde manier als Hij dat zelf heeft gedaan.
Het Belang van Praktisch Onderwijs
Ten Voorde onderstreepte het belang van dit onderwijs, aangezien hij merkte dat de toegepaste praktijk van zijn prediking beperkt bleef. "Een laag percentage voert het uit," merkte hij op. Hij illustreerde dit met het voorbeeld van Bijbellezen: "Ik kan wel roepen: ‘Je moet meer Bijbellezen’, maar wat als mensen niet eens weten hoe dat moet?" Om dit gat te overbruggen, begon hij tijdens huisbezoeken aan mensen te vragen of ze een eigen Bijbel hadden, om vervolgens samen (hardop) de Bijbel te lezen. Hoewel het spreken voor een groep, zoals Jezus dat deed, een essentieel onderdeel is, benadrukte Ten Voorde dat dit niet volstaat zonder het persoonlijke aspect. Hij deelde de ervaring dat mensen zijn preken waardeerden, maar dat ware discipelschap plaatsvindt in de praktijk: "Jij doet het voor en de andere kijkt. Vervolgens doet de ander het en kijk jij mee. Net zo lang totdat diegene het doet zonder dat jij hoeft te kijken."
De Vruchtbare Discipel: Vermeerdering door Doorgeving
David ten Voorde definieert een vruchtbare discipel als iemand die op zijn beurt weer andere discipelen maakt. Dit principe wordt treffend beschreven in de Bijbel, bijvoorbeeld in de brief van Paulus aan Timotheüs, waar hij wordt aangespoord om wat hij van Paulus heeft geleerd door te geven aan betrouwbare mensen die het op hun beurt weer aan anderen zullen onderwijzen (2 Timotheüs 2:2). Ten Voorde wijst op Lukas 10:6 als een krachtig voorbeeld. Hier gaf Jezus de opdracht om het Koninkrijk van God te brengen bij 'de persoon van vrede', waarbij hij opmerkt dat aan deze persoon vaak een 'huis van vrede' gekoppeld is. Dit illustreert dat de persoon deel uitmaakt van een relationeel netwerk, wat Ten Voorde een "briljante discipelmaak-strategie van Jezus" noemt. Hij bekritiseert de neiging om te veel te focussen op het binnenhalen van mensen in de eigen kerk, wat volgens hem kan leiden tot isolatie van individuen.
Hoop voor de Kerk: De Opkomst van Discipelschapskringen
Deze benadering biedt hoop voor de kerk in Nederland, die in de nasleep van de pandemie te maken kreeg met teruglopende kerkdiensten. Ten Voorde deelde zijn positieve ervaringen met het opstarten van discipelschapskringen binnen zijn eigen gemeente. Deze kringen gingen verder dan alleen Bijbellezen; de deelnemers pasten actief toe wat ze lazen, wat leidde tot merkbare beweging en groei. Ten Voorde ziet dit niet als vreemd binnen een 'traditionele kerk'. Hij legt uit dat het woord 'traditie' afkomstig is van het Latijnse 'traditio', wat 'doorgeven' of 'overdragen' betekent. In die zin is traditie volgens hem een krachtige beschrijving van discipelschap.
David ten Voorde zou verder ingaan op deze thema's tijdens de There is More-conferentie. In een interview met Cvandaag sprak hij over de wereldwijde beweging Disciple Making Movements (DMM), die hij omschrijft als de "vergeten strategie van Jezus". Hij benadrukt dat de kerk wereldwijd sneller groeit in landen als Iran, India en delen van Afrika, niet door grootschalige campagnes of indrukwekkende gebouwen, maar door eenvoudige gelovigen die anderen leren Jezus te volgen. Zijn kernboodschap is: "De kerk groeit als gewone mensen doen wat Jezus zegt."
Disciple Making Movements: Een Wereldwijde Beweging
"De term Disciple Making Movements is geen officiële naam of organisatie," verduidelijkt Ten Voorde. "Het is een beschrijvende term, die wereldwijd door zendelingen, kerkplanters en discipelmakers wordt gebruikt." Het doel is om mensen de inhoud van deze term te laten ontdekken en toepassen, niet enkel te kennen. Het verlangen is om ook in Nederland en Europa bewegingen van discipelmakers te zien ontstaan.
Animatie: Pasen uitgelegd in 1 minuut
Ten Voorde's visie op discipelschap is ook verbonden met de gave van genezing. Hij deelt zijn verlangen dat de jongere generatie het normaal gaat vinden dat God geneest. "Bidden voor genezing is een liefdesbevel van de Here Jezus. Daar kan ik als predikant niet omheen," stelt hij, waarmee hij aangeeft dat dit een integraal onderdeel is van zijn geloofspraktijk.