Het leven van Harry en Christine van der Sluijs wordt door henzelf omschreven als een 'pelgrimage'. Deze visie maakte hun beslissing om missionair te verhuizen naar Rotterdam een logische stap. Afgelopen voorjaar verruilde het gezin, dat bestaat uit Harry (43), Christine (37) en hun vier kinderen Marnix (14), Anna (12), Noor (10) en Olaf (5), hun woonplaats Ede voor de dynamiek van een wereldstad.
Van de Biblebelt naar de Wereldstad: Een Nieuw Begin
Hoewel sommigen de overgang van de Biblebelt naar de massaliteit van Rotterdam als een grote sprong zouden zien, ervaart het gezin de nieuwe buurt juist als 'heel intiem'. Harry, oorspronkelijk uit Dirksland, studeerde levensmiddelentechnologie en heeft een eigen coachingpraktijk. Christine, eveneens afkomstig uit Dirksland, werkte voorheen in het onderwijs en is momenteel bezig met een opleiding tot coach, terwijl haar eigen praktijk in de opstartfase is.
Het missionaire verlangen leefde al langer bij Harry, en Christine deelde dit, hoewel haar insteek zakelijker was en gericht op de praktische invulling van haar rol. Beiden waren ervan overtuigd dat christenen niet 'op een kluitje moeten gaan zitten'.
De Roeping: Rotterdam en Licht op Zuid
Een interview met de directeur van de reformatorische Petrus Datheenschool in Rotterdam, jaren geleden, raakte Christine diep. De school sprak haar aan vanwege de liefde en de diversiteit aan kinderen uit verschillende kerken. De directeur lanceerde destijds een noodkreet voor de stad en de buurt.
In 2021 begon het roepingsproces concreter te worden, geïnspireerd door Psalm 107: 'En Hij leidde hen op een rechte weg om te gaan tot een stad ter woning.' De bestemming was duidelijk: Rotterdam, en specifiek de missionaire gemeenschap Licht op Zuid. Een bericht over een ander gezin dat naar Rotterdam was verhuisd, versterkte hun gevoel. Ze voelden dat de stad versterking vanuit de Biblebelt kon gebruiken en besloten contact op te nemen.
Betrokkenheid van het Gezin
Christine vond de verhuizing spannend, vooral met het oog op de kinderen. Het achterlaten van hun vertrouwde omgeving in Ede was een grote stap. Ze wilde alleen gaan als ze zeker wist dat het Gods weg was. De kinderen werden al vroeg in het proces betrokken.
Marnix had in eerste instantie moeite met het idee, terwijl Anna er enthousiast over was. Noor was minder uitgesproken, en de jongste, Olaf, leek er weinig moeite mee te hebben. Tijdens de wekelijkse gebedsmomenten met de kinderen, veranderde Marnix' initiële terughoudendheid geleidelijk aan.
Een Nieuw Thuis in Hillesluis
De familie Van der Sluijs woont nu in een sfeervol, bijna honderd jaar oud pand in de wijk Hillesluis. Het contact met de makelaar en de aannemer, beiden christen, klikte direct. De aannemer was nodig voor de verbouwing, met name op de bovenverdieping.
De locatie is strategisch: de Maranathakerk, verbonden aan Licht op Zuid, bevindt zich op loopafstand. De tramhalte is om de hoek, en de scholen van de twee oudste kinderen zijn goed bereikbaar. De jongste twee gaan naar de Petrus Datheen school.
Integratie en Gemeenschapsvorming
Bij het bezichtigen van het huis en een wandeling door de wijk, voelde het gezin zich direct thuis. Ze maakten op een natuurlijke manier kennis met de buurt. Een voorbeeld hiervan was de hulp bij het regelen van een parkeerplaats, waarbij een buurman hen direct zijn Tesla leende.
Ze hebben inmiddels diverse contacten opgebouwd, zoals met een buurman uit Bangladesh die hoopte op werk. De verkoopster bij de Zeeman kende al snel hun namen. Christine benadrukt de intimiteit van de wijk: "Je zou misschien denken dat je verloren raakt in de massaliteit. Maar je verdwijnt hier echt niet; mensen zijn juist ontzettend blij als je komt."
Missionair Werk en Betrokkenheid
Harry ziet het als zijn opdracht om er gewoon te zijn en te doen waartoe hij zich als gezin geroepen weet. In Ede had hij al ervaring opgedaan met straatevangelisatie, en vanuit Licht op Zuid is hij actief in het straatwerkteam. Eens in de twee weken staat hij op de markt op het Afrikaanderplein, waar hij lange gesprekken voert met mensen, met name uit de Turkse gemeenschap.
Christine wil zich ook dienstbaar maken, maar neemt het rustig aan, zoals geadviseerd wordt voor het eerste jaar. Het gezin verricht hand- en spandiensten, en de kinderen zijn actief in de kerk. Ze helpen mee met activiteiten zoals een kraampje op de markt en buurtfeesten.
Afscheid van Ede en Aanpassingen
Wat missen ze uit hun vorige leven? Christine noemt het gebrek aan een tuin, hoewel er na de verbouwing een klein stukje zal zijn. Ook het hondje dat ze in Ede hadden, moesten ze helaas missen vanwege de beperkte ruimte. Ze vonden echter een liefdevol nieuw adres voor hem.
Ze ervaren ook de directe confrontatie met de realiteit van de stad: "Ede is natuurlijk ook wel een stad waar je in aanraking komt met de weerbarstigheden van het leven, maar dan kon je je toch terugtrekken op je eigen plek. Dat is hier anders: de armoede, de troep, je woont er tussenin."
Multiculturele expositie ‘De ware kleuren van Zuid’
Noodzaak van Versterking en Verbinding
De tekst bevat ook fragmenten die lijken te verwijzen naar een andere context, mogelijk een persoonlijke reflectie of een ander artikel, waarin de ervaringen van een gevangenispredikant worden beschreven. Deze fragmenten, die gaan over het werken met gevangenen, de impact van dekolonisatie op de Molukse gemeenschap en de uitdagingen van interculturele communicatie, lijken niet direct gerelateerd aan de hoofdverhaallijn van het gezin Van der Sluijs. Echter, ze kunnen indirect de bredere thematiek van 'versterking' en 'verbinding' in de samenleving illustreren, wat ook relevant is voor het missionaire werk in Rotterdam.
Een ander fragment beschrijft een juridische kwestie rondom een predikant, Pieter K., die verdacht wordt van oplichting en verduistering van donatiegelden voor zijn stichting BPOC2020. Dit fragment, evenals dat over de aanhouding van Patrick Lyoya in Michigan, lijkt niet direct verband te houden met de kern van het verhaal over het gezin Van der Sluijs.
Het conflict in Driedorp, waarbij een kerkenraad en een predikant tegenover elkaar staan, illustreert de kwetsbaarheid van zelfstandige gemeenten en de uitdagingen bij het oplossen van interne conflicten. Deze informatie, evenals de beschrijving van de Molukse geschiedenis in Nederland, voegt context toe aan de complexiteit van gemeenschapsvorming en identiteit, maar staat los van de hoofdpersoon van het artikel.