De Twaalf Apostelen: Fundament van het Nieuwe Israël

De Heere Jezus koos twaalf gewone mannen uit Israël om Hem te volgen. Dit moment wordt beschouwd als een bijzonder keerpunt in de heilsgeschiedenis. Het getal twaalf is van grote betekenis in Israël, verwijzend naar de twaalf stammen. Gedurende drie jaar waren deze discipelen bij de Meester, leerden van Hem en volgden Hem uit liefde en gehoorzaamheid, omdat Hij hen eerst had liefgehad.

Jezus bad voor hen en nam hen apart met het doel hen de wereld in te zenden om van Hem te getuigen. Vaak trok Jezus zich terug op een berg om te bidden. Een bijzonder moment was toen Hij een hele nacht in gebed doorbracht voor het kiezen van Zijn twaalf discipelen, zoals beschreven in Lucas 6:12: "En het geschiedde in die dagen, dat Hij uitging naar de berg om te bidden, en Hij bleef de nacht over in het gebed tot God." Dit benadrukt het belang dat Jezus hechtte aan deze beslissing.

Het Symbolische Getal Twaalf

Het getal twaalf is van oudsher significant in Israël. Er waren twaalf stammen en later ook twaalf discipelen. Deze twaalf discipelen, zonen van Israël, werden door Jezus gekozen om een nieuw begin in Israël te maken, met de belofte aan Abraham dat Israël tot een zegen voor alle volken zou zijn. De aanduiding 'de twaalf' bleef zelfs gangbaar nadat Judas Iskariot afviel, wat blijkt uit de verkiezing van Matthias als zijn vervanger. De discipelen worden gezien als de tegenhangers van de twaalf stamvaders van het oude Israël.

Aanvankelijk waren er vier jongeren - Petrus, Jakobus, Johannes en Andreas - die veelvuldig in Jezus' nabijheid waren. Vervolgens koos Jezus twaalf mannen uit Zijn discipelen, die Hij ook apostelen noemde, om altijd bij Hem te zijn en om in Israël te worden uitgezonden, twee aan twee. Deze twaalf waren jong, niet per se intellectueel, afkomstig uit het verachte Galilea, en werden gekenmerkt door hun menselijke zwakheden: ze maakten fouten, waren soms in verwarring, kregen onderlinge ruzies over belangrijkheid, sliepen wanneer ze moesten waken en vluchtten weg toen hun Meester werd gebonden.

De Rol en Betekenis van de Apostelen

Het woord "discipel" komt van het Latijnse "discipulus" (leerling), terwijl "apostel" afkomstig is van het Griekse "apostolos" (uitgezonden). Jezus koos Zijn apostelen uit Zijn discipelen en gaf hen een speciale opdracht: het prediken van het evangelie en het bouwen van de kerk. Ze waren niet alleen directe getuigen van Jezus' leven, dood en opstanding, maar ook de grondleggers van de vroege kerk.

De apostelen werden door Jezus uitgezonden, wat vaak twee aan twee gebeurde. Hoewel ze menselijke zwakheden vertoonden, werden ze door de opgestane Heer gesterkt. Na Zijn opstanding opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften verstonden (Lucas 24:45). Vanaf Jeruzalem moest in Zijn Naam bekering en vergeving van zonden onder alle volken gepredikt worden.

Judas Iskariot: Een Waarschuwing

De keuze van Jezus voor Judas Iskariot blijft een vraag. Calvijn zag hierin een waarschuwing voor allen die dienen in de kerk van Christus. Jezus zelf sprak over Judas: "De Zoon des mensen gaat wel heen, gelijk van Hem geschreven is; maar wee dien mens door welken de Zoon des mensen verraden wordt, het ware hem goed, zo die mens niet geboren ware geweest" (Matteüs 26:24).

De Samenstelling van de Twaalf

De twaalf apostelen waren opvallend onopvallend, gekozen om het fundament te vormen van het nieuwe Israël. Er is geen aanduiding van hoge maatschappelijke functies, met uitzondering van Levi de tollenaar. Deze aanduiding onderstreept de grote ontferming en liefde van Jezus voor zondaren.

De namen van de twaalf apostelen worden in verschillende lijsten in het Nieuwe Testament genoemd (Matteüs 10:1-4; Marcus 3:16-19; Lucas 6:14-16; Handelingen 1:13). Hoewel er kleine verschillen zijn in de opsommingen, valt op dat het eerste viertal altijd begint met Simon (Petrus), gevolgd door de broers Jakobus en Johannes. Het tweede viertal begint met Filippus, en het derde viertal met Jakobus, zoon van Alfeüs, eindigend met Judas Iskariot. Tussen deze groepen bevinden zich andere namen zoals Simon de Zeloot en Judas, de broer van Jakobus.

De Apostelen en hun Unieke Kenmerken

• Simon Petrus: Gekozen als leider, ontving de sleutels van het koninkrijk. Volgens de traditie stierf hij als eerste paus in Rome, mogelijk ondersteboven gekruisigd.
• Andreas: De eerste discipel die Jezus volgde, predikte in diverse gebieden en werd naar verluidt gekruisigd in Patras.
• Jakobus de Meerdere: Zoon van Zebedeüs, visser en een van de eerste discipelen. Stierf de marteldood door onthoofding door koning Herodes Agrippa II.
• Johannes: Broer van Jakobus, bekend als "de discipel die Jezus liefhad". Hij was aanwezig bij belangrijke momenten en schreef diverse Bijbelboeken. Volgens de traditie stierf hij een natuurlijke dood.
• Filippus: Sprak waarschijnlijk Grieks en reisde naar Klein-Azië. Volgens de legende zou hij een draak hebben bevolen te vertrekken en stierf hij mogelijk ondersteboven gekruisigd.
• Bartolomeüs: Reisde naar India, Mesopotamië en Ethiopië. Volgens verslagen werd hij levend gevild als martelaar.
• Matteüs: Voorheen een tollenaar, mogelijk dezelfde als Levi. Traditioneel gezien als auteur van het Matteüsevangelie, hoewel historici dit betwisten. Stierf mogelijk de marteldood in Ethiopië.
• Tomas: Aanvankelijk sceptisch over Jezus' opstanding, bedreef missie in het Parthische Rijk en India.
• Jakobus de Mindere: Zoon van Alfeüs, speelde een leidende rol in de vroege kerk in Jeruzalem. Stierf mogelijk door steniging of kruisiging.
• Judas Taddeüs: Bedreef missie in diverse gebieden en stierf de marteldood, mogelijk in Beiroet of Armenië.
• Simon de Zeloot: Bekend om zijn ijver.
• Judas Iskariot: Verraadde Jezus voor 30 zilverlingen. Volgens Matteüs hing hij zich op, terwijl Handelingen een ander verslag geeft van zijn dood.

Het Evangelie van Johannes en de Discipelen

Het Evangelie van Johannes neemt een bijzondere plaats in binnen het Nieuwe Testament. Hoewel traditioneel toegeschreven aan de apostel Johannes, wordt dit auteurschap door moderne wetenschappers betwist. Het evangelie is anoniem en de titel "Evangelie volgens Johannes" werd later toegevoegd. Het ontstaat waarschijnlijk door het samenvoegen van perikopen en een redactioneel proces.

Het Johannesevangelie wordt later gedateerd dan de synoptische evangeliën, waarschijnlijk rond 90-110 n.Chr. Het is voornamelijk gericht op niet-Joodse christenen en bevat unieke elementen zoals de "Ik ben"-uitspraken van Jezus ("ik ben het brood", "ik ben het licht der wereld", etc.). In tegenstelling tot de synoptici, die zich meer richten op de toekomst, legt Johannes de nadruk op het reeds volbrachte werk van Jezus.

Er zijn duidelijke verschillen tussen het Johannesevangelie en de synoptische evangeliën. Johannes beschrijft wonderen die niet in de andere evangeliën voorkomen, zoals de genezing van de man die achtendertig jaar ziek was en de opwekking van Lazarus. Ook de gesprekken die Jezus voert, zoals met Nicodemus en de Samaritaanse vrouw, zijn uniek voor Johannes. De nadruk ligt bij Johannes meer op de goddelijke heerlijkheid van Jezus, terwijl de synoptici meer de nadruk leggen op Zijn menselijke werkelijkheid.

De apostelen vormden de basis voor de verspreiding van het evangelie. Hun leven en bediening, ondanks hun gebreken, getuigen van de kracht van Gods genade en de opdracht die Jezus hen gaf. Leerling van Jezus worden en Hem volgen is nog steeds het beeld van allen die Jezus door genade hebben leren kennen.

tags: #evangelie #van #johannes #volgorde #discipelen