Gemeentepredikant ds. Trijnie Bouw uit Zaltbommel is vrijdag door de synode van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) benoemd als haar nieuwe preses. Ze volgt hiermee ds. M. C. (Marco) Batenburg op, die de voorzittersfunctie sinds eind 2019 vervulde. Haar termijn als preses start op 1 juni 2024.
Achtergrond en vorming
Ds. Bouw groeide op in een gereformeerd-bondsgezin in Putten. Over haar jeugd vertelt ze: „Mijn ouders en grootouders hebben me op verschillende manieren meegenomen in het bevindelijke. Dat heeft me altijd aangesproken.” Ze legt uit dat ze nu wellicht eerder van 'geloofsbeleving' of 'spiritualiteit' zou spreken. Inhoudelijk heeft ze zich weliswaar „losgemaakt” van haar hervormd-gereformeerde achtergrond, maar dit gebeurde „niet in een akelige sfeer”. Ze voelt zich nu „helemaal thuis in het midden van de kerk”.
Ze is 59 jaar oud, getrouwd, heeft vier volwassen kinderen en twee kleinkinderen. Als predikant heeft ds. Bouw met vreugde gewerkt in de veelzijdige en vitale gemeente van Zaltbommel.
Rol binnen de kerkelijke organisatie
Naast haar werk in Zaltbommel is ds. Bouw momenteel lid van het breed moderamen van de Classicale Vergadering Gelderland Zuid & Oost. Daar is ze actief in een werkgroep die zich bezighoudt met bestuurlijke vernieuwing. Ook de dienstenorganisatie is geen onbekend terrein; ze is lid van de werkgroep die zich richt op toekomstbestendige dienstverlening.
In de functie als preses van het moderamen komen voor ds. Bouw twee passies samen: haar liefde voor kerk en geloof, en haar interesse in alles wat te maken heeft met beleid en bestuur.
Visie op kerk-zijn en collegialiteit
Ds. Bouw benadrukt het belang van het recht doen aan de „diversiteit” binnen de kerk. „Hoe zorg je ervoor dat elke gemeente op eigen wijze met vreugde kerk kan zijn?” vraagt ze zich af. Ze beseft dat dit voor veel gemeenten niet makkelijk is. „Kerken worden kleiner en er komt veel op de schouders van een kleinere groep terecht.”
Als kerk een teken van hoop zijn, dat is het verlangen van de nieuwe preses. „Die hoop moeten we als kerk blijven uitdragen en voorleven, vooral in een tijd dat de samenleving en de wereld voor grote uitdagingen staan. Als je probeert te leven in liefde tot God en de naaste, doet dat wat in je omgeving.”
In haar nieuwe rol als preses wil ds. Bouw vooral een verbinder zijn en eraan meewerken dat het „schip der kerk” op koers blijft. Ze erkent dat dit soms balanceren zal zijn. „Soms moeten, of liever mogen, dingen anders, als we als kerk toekomstbestendig en toekomstgericht willen zijn. We zijn met dankbaarheid geworteld in de traditie, maar gegroeide vormen en gewoontes kunnen onbedoeld in de weg gaan staan. Tegelijk moeten we ruimte blijven scheppen voor de vreugde van samen geloven.”
Ze ziet dat de kerkelijke werkelijkheid en praktijk snel verandert. De krimp zet door, gemeenten worden opgeheven of gaan samen. Het aantal predikanten dat met emeritaat gaat, neemt toe, wat zal leiden tot een tekort aan voorgangers. Naast de predikant wordt ruimte gemaakt voor de pastor en de kerkelijk werker krijgt een meer volwaardige plaats. Pioniersplekken en categoriaal pastoraat hebben hun eigen dynamiek, waarbij de verbinding met de rest van de kerk soms node wordt gemist. Het karakter en de vitaliteit van (semi)lokale gemeenschappen worden steeds uiteenlopender, en de bestuurskracht van ambtsdragers en andere kerkleden wordt kwetsbaarder, terwijl de vraagstukken groter worden.
Ds. Bouw benadrukt dat samen optrekken meer dan ooit nodig is. Ze ervaart de roepstem van de synode als een „roeping van God Zelf”. Ze hoopt dat gemeenten vitaal en met vreugde kerk kunnen zijn, ook in deze tijd. „De kerk ervaar ik als een geschenk”, aldus ds. Bouw.