De Stichting Vuur en Vlam, opgericht in 2009 door Erwin Wietses en Cees Florusse, heeft als primair doel het aanwakkeren van het vuur van de Heilige Geest onder jongeren in Nederland, met een begin in Dordrecht. Dit doel wordt nagestreefd door het creëren en onderhouden van een hedendaagse ontmoetingsplek voor jongeren.
Evolutie van Ontmoetingsplekken
Van 2009 tot 2013 vonden de activiteiten van Stichting Vuur en Vlam plaats in Time Out aan de Grote Kerkbuurt. Vervolgens, van 2013 tot en met 2020, werden de activiteiten voortgezet vanuit Bonfire (gevestigd in de Sint Bonifatiuskerk) aan de Wijnstraat in Dordrecht. Gedurende deze jaren is deze plek een centrum geweest waar vele mensen hebben gebeden, genoten, gegeten, gezocht, gevonden, gehuild, geleerd en gezongen. Dit gold zowel voor de voorgaande eeuwen van de kerk, als voor de zeven jaar waarin de stichting de kerk exploiteerde als een hedendaagse ontmoetingsplek.
Vanaf februari 2013 nam Stichting Vuur en Vlam de Bonifatiuskerk en de twee aangrenzende panden in gebruik. Dit werd gedaan vanuit de droom en het geloof dat deze plek weer mocht terugkeren naar zijn oorspronkelijke bestemming: een Godshuis en een plek voor mensen. Een plek waar op bekende en minder bekende manieren het geloof handen en voeten mocht krijgen, waar mensen tot God, tot elkaar en tot zichzelf konden komen. Het was een plek om mee te doen, mee te werken, mee te zoeken en mee te geloven, en daarmee van waarde te zijn voor de stad.
De Droom van Bonfire en de Visie op Gemeenschap
De droom was dat Bonfire mocht groeien tot een plek waar mensen elkaar vinden, waar gebeden wordt, en waar iedereen een plek kon vinden om mee te doen, op alle dagen van de week. Het moest een gemeenschap worden waar men kon verblijven, leren, en waaruit een goede geur naar de stad uitging, zodat de stad tot zegen kon zijn. Een plek waar creativiteit de ruimte kreeg, waar geloof beleefd mocht worden op manieren van deze tijd, en waar iedereen die wilde kon meedoen. Het centrale doel was het zoeken naar God en het bekendmaken en uitdelen van Zijn liefde aan een ieder die dat wilde, ongeacht leeftijd of herkomst.
Jaarlijks ontving de stichting verschillende internationale groepen die op hun manier het werk en de stad tot zegen waren.
Stadsklooster Dordt: Een Nieuwe Vorm van Ontmoeting
Sinds oktober 2023 heeft Stichting Vuur en Vlam een nieuwe plek: Stadsklooster Dordt. Dit is mogelijk een moderne interpretatie van een klooster uit vroegere tijden. Het is een plek om te verblijven voor korte of langere tijd, met dagelijks gebed en bedrijvigheid. Het biedt een plek om je te warmen, als aan een kampvuur, en een plek waar de medewerkers voor korte of langere tijd een vriend willen zijn, waarbij de bezoeker zelf bepaalt hoe dichtbij zij mogen komen, of ze nu meewerken of verblijven.
De stichting verwijst graag naar Jezus, die voor hen van groot belang is.
Praktische Faciliteiten van Stadsklooster Dordt
Stadsklooster Dordt biedt een breed scala aan faciliteiten:
- Hostel-hotel
- Restaurant
- Café
- Kapel
- Training/vergader en feest locatie
Al het werk binnen Stadsklooster Dordt wordt verricht door een team van jonge en oudere medewerkers, vrijwilligers en stafleden.
Reflectie op Journalistieke Werking en Kerkelijke Dynamiek
De redactie van Cvandaag, onder leiding van hoofdredacteur Jeffrey Schipper, reflecteert op de uitspraak van de Raad voor de Journalistiek met betrekking tot een artikel over een conflict tussen twee predikanten, ds. Paul Visser en ds. Simon van der Vlies, en de rol van de kerkenraad. Cvandaag benadrukt dat het artikel zich richtte op de kerkelijke dynamiek en machtsverhoudingen, en niet op een reconstructie van een persoonlijke klacht. De klagers kwamen zijdelings in beeld, uitsluitend op basis van CCO-uitspraken en interne documentatie.
De Raad voor de Journalistiek uitte kritiek op de journalistieke uitwerking, met name de weergave van een CCO-oordeel en het vermeende ontbreken van wederhoor bij de klager. Cvandaag erkent dat een specifieke passage preciezer geformuleerd had moeten worden, maar stelt dat de kern van de passage, namelijk een emotioneel en belast pastoraal gesprek, overeenkomt met het CCO-rapport. De redactie verdedigt de keuze om geen podium te bieden aan een klager die aantoonbaar uitspraken heeft gedaan die niet stroken met de feiten, zoals de bewering dat het CCO had geoordeeld dat er sprake was van seksueel grensoverschrijdend gedrag, terwijl het feitelijk om een terechtwijzing ging.
Met betrekking tot het gebruik van anonieme bronnen erkent Cvandaag de kritiek op de uitleg in het artikel, maar blijft staan voor de noodzaak van bronbescherming in een context van aantoonbaar onveilige situaties, zoals rond de afscheidsdienst van ds. Visser. De redactie neemt de kritiek op de formulering en bronverantwoording ter harte, maar ziet geen aanleiding voor rectificatie omdat de kern van het artikel overeind blijft.
Nieuwe Perspectieven op het Predikantschap
Een collega van de Protestantse Kerk Nederland (PKN) heeft bij zijn afscheid gepleit voor een nieuw voorgangersbeeld. De predikant van 2025 zou meer een apostel en non-conformist moeten zijn, wat impliceert dat hij missionair ingesteld moet zijn en een onafhankelijke geest moet hebben, zonder zich te laten leiden door de gemeente. Daarnaast werd gesteld dat predikanten van 55 jaar en ouder plaats moeten maken voor jongere, dynamische predikanten met nieuwe ideeën. Dit wordt gezien als een 'verstrooiing' van het beroepingswerk, waarbij oudere predikanten te lang aan hun positie blijven vasthouden.
Deze gedachten zijn uitdagend, temeer daar predikanten van 55 jaar en ouder nauwelijks meer beroepen ontvangen, omdat gemeenten vaak de voorkeur geven aan jongere predikanten die nog 'kneedbaar' zijn en vol vuur en dadendrang zitten. Ervaring en wijsheid lijken minder belangrijk te worden gevonden.
De 'Missionaire Voorganger' versus de 'Herder en Leraar'
Sommige predikantsopleidingen hanteren de 'missionaire voorganger' als leidend adagium voor de toekomst. Deze voorganger bekommert zich minder pastorale om de mensen, maar organiseert de gemeente zodanig dat bekwame mensen worden toegerust om anderen zielzorgerlijk te begeleiden. De voorganger zelf neemt een apostolische rol aan en benut kansen voor het evangelie.
De voorganger die herder en leraar is, steekt veel tijd in pastoraat, het bezoeken van mensen, en het voorbereiden van diensten, onderwijs en cursussen. De voorganger van de toekomst zal zich waarschijnlijk minder bezighouden met pastoraat, wat een beperkter dienstverband met een gemeente mogelijk maakt. Dit kan een uitkomst zijn voor kleinere gemeenten die de financiële middelen voor een fulltime predikant niet hebben.
Er is echter de vraag of dit een verbetering is. Is het niet juist van belang dat er iemand is die 'de heiligen toerust tot dienstbetoon'? De vraag is of de voorganger zelf 'out-going' moet zijn, of dat hij door gedegen schriftuitleg de gelovigen helpt bij het verstaan van de Bijbel en hen aanmoedigt tot getuigenis in de wereld. Zonder goede exegese van het Schriftwoord is dit niet mogelijk. De voorganger van de toekomst zal waarschijnlijk ook op contractbasis werken, bijvoorbeeld voor vijf jaar. Een dergelijke bepaling in statuten kan de onafhankelijkheid van een voorganger in gevaar brengen, aangezien deze verleid kan worden om het woord van de gemeente te spreken die hem financieel ondersteunt.
Elke tijd zoekt zijn eigen vormen, en de gestalte van de dominee van 2025 zal anders zijn dan die van 2015. De wereld verandert, en de kerk verandert mee. Echter, het is belangrijk om Gods Woord niet beter te willen weten dan het is, aangezien het een veelheid aan bedieningen laat zien, waaronder de apostel, evangelist, profeet, herder en leraar.