De inhoud van evangelisatie is onlosmakelijk verbonden met een specifieke houding: vreugde. De boodschap van de engel aan de herders in het evangelie volgens Lucas (2:10) kondigt een "grote vreugde" aan. Deze vreugde vindt zijn oorsprong in Jezus zelf, die de blijde boodschap, de verrassing en de vreugdevolle gebeurtenis is. Het verkondigen van Jezus is dus niet enkel een kwestie van 'wat' te verkondigen, maar vooral 'hoe'. Een christen die ontevreden, treurig of onvoldaan is, verliest zijn geloofwaardigheid, ongeacht de woorden die hij gebruikt. De vreugde is essentieel voor de geloofwaardigheid van de evangelisatie.
Evangelisatie is een uiting van volheid, niet van druk. Waar ideologieën koud zijn, straalt het Evangelie de warmte van vreugde uit. De geboorte van Jezus, zowel in de geschiedenis als in het persoonlijke leven, is het begin van vreugde. De leerlingen van Emmaüs en de andere discipelen konden hun ogen niet geloven van vreugde toen ze Jezus ontmoetten (vgl. Lucas 24:13-35). Dit benadrukt dat de eerstegenen die geëvangeliseerd moeten worden, wij als christenen zijn.
In de huidige snelle en verwarrende wereld bestaat het gevaar dat we het geloof met afstandelijkheid beleven, overtuigd dat het Evangelie geen gehoor meer vindt. Dit kan leiden tot de opvatting dat het niet de moeite waard is om het te verkondigen. Echter, de mens van vandaag, net als de mens van alle tijden, heeft behoefte aan hoop. Het Evangelie wordt verwacht en kan levens veranderen. Jezus Christus brengt vreugde, bevrijding van zonde, droefheid, innerlijke leegte en isolement. Het hernieuwen van de persoonlijke ontmoeting met Jezus is daarom cruciaal voor elke christen.
De Taal van het Evangelie
De vraag hoe het Evangelie verkondigd moet worden aan mensen die weinig tot niets weten van de theologische concepten, is complex. Martin Luther benadrukte in 1515 dat het doel van zijn prediking, gebaseerd op de brief aan de Romeinen, was om "alle wijsheid en gerechtigheid van het vlees te verwoesten, te vernietigen en te vernietigen, en daarvoor in de plaats de zonde in te planten, in te zetten en groot te maken." Dit betekent dat het dienen van het Woord niet alleen inhoudt dat men antwoord geeft op de vragen van mensen, maar ook dat men de noodzaak van zondekennis en berouw aan het licht brengt.
Luther's boodschap impliceerde niet dat mensen hierom vroegen. Integendeel, de meeste mensen hadden en hebben andere prioriteiten. De luisteraars en theologiestudenten uit Luthers tijd stonden niet per se open voor zijn boodschap van zonde en genade. Het vernietigen van menselijke wijsheid en vroomheid was blijkbaar noodzakelijk, net als het inplanten van zondekennis. Dit geldt ook vandaag. Als de taal van het Evangelie niet begrepen wordt, moet deze eenvoudiger en duidelijker worden uitgelegd.
Wanneer gemeenteleden niet geïnteresseerd zijn, is dit vaak een teken dat zij de kern van het Evangelie niet volledig omarmen. Het uitvergroten van wat zonde is, kan onaangenaam zijn, maar is essentieel. Het is de tijd om mensen de juiste vragen te leren stellen: Zijn wij wel kinderen van God? Zijn wij op het smalle pad? Delen wij in de vergeving der zonden? Wanneer mensen deze vragen leren stellen, wordt ook duidelijk dat gehoorzaamheid aan Gods wil en het Laatste Oordeel centraal staan.
De kern van de prediking, zowel in het verleden als heden, moet gericht zijn op het aan de orde stellen van vragen over heilszekerheid, zonde en genade. Zelfs als mensen deze vragen niet zelf stellen, is het de taak van de predikant om ze in prediking, pastoraat en geschrift aan de orde te stellen. Door de wet van God te prediken in haar eis en veroordeling, wordt de urgentie van deze vragen benadrukt.
De Diepte van het Evangelie
De apostel Petrus schreef zijn eerste brief aan vervolgde christenen die zwaarmoedig waren door beproevingen. Hij trachtte hen te troosten en te bemoedigen door te schrijven over het Evangelie, de leer van de zaligheid door verlossing. Dit Evangelie biedt hoop en troost, zelfs in de zwaarste omstandigheden. Het bevat de centrale waarheden van verkiezing, verlossing, wedergeboorte, roeping, heiligmaking en volharding.
Troost vinden we in de dingen van God, niet in wereldse zaken. Het Evangelie van Christus bevat alles wat nodig is om op te beuren onder beproeving, en de Heilige Geest brengt dit toe aan hen die het verwachten. Een grotere belangstelling voor de dingen van God, en meer aandacht voor de overdenking ervan, is een medicijn tegen moedeloosheid.
De engelen hebben een bijzondere belangstelling voor het Evangelie van onze zaligheid. Hoewel zij niet zelf gezondigd hebben en geen verzoening nodig hebben, observeren zij Gods belangstelling en liefde voor de mensheid. Hun liefde voor God en voor elkaar strekt zich ook uit tot ons, de mensenkinderen. Ze verwonderen zich over ons gedrag en zijn getuige van Gods genade.
De Kern van de Boodschap
In het christendom omvat het woord 'evangelie' de 'blijde boodschap' van de Bijbel, met name die van Jezus. Het verwijst ook naar de vier levensbeschrijvingen van Jezus: Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes. Deze canonieke evangeliën, geschreven in Koinè-Grieks, bieden elk een unieke invalshoek op het leven en de leer van Jezus. De synoptische evangeliën (Matteüs, Marcus, Lucas) vertonen grote overeenkomsten, terwijl Johannes een meer onafhankelijke positie inneemt.
De auteurs van de evangeliën zijn niet altijd expliciet vermeld, en de huidige benamingen zijn gebaseerd op traditie. Hoewel er debatten zijn over de auteurschap en de precieze relatie tussen de evangeliën, is het aannemelijk dat ze geschreven zijn als een vorm van antieke biografie, met de bedoeling het leven en de leer van Jezus te presenteren.
Het evangelie van Marcus wordt vaak beschouwd als het oudste, waarop Matteüs en Lucas deels gebaseerd zijn. De vormkritiek zag Marcus als een verzameling losse fragmenten, terwijl de redactiekritiek overeenkomsten met Grieks-Romeinse biografieën benadrukt. De lengte van de evangeliën past binnen de gebruikelijke afmetingen van een boekrol voor antieke biografieën.
De datering van de evangeliën varieert, maar ze zijn alle geschreven na Jezus' dood. Het Marcusevangelie wordt meestal het vroegst gedateerd (50-100 n.Chr.), en het Johannesevangelie het laatst (eind 1e - begin 2e eeuw). De vroege Kerk besloot ondanks de verschillen de verschillende evangeliën te bewaren, wat ruimte bood voor een pluriform begrip van de Bijbel.
Evangelie Verkondigen: Woorden en Daden
Het gezegde "Predik het Evangelie, zo nodig met woorden", toegeschreven aan Franciscus van Assisi, benadrukt de rol van levenswandel in het christendom. Echter, Franciscus heeft dit nooit gezegd, en de nadruk op daden kan leiden tot een onvolledig begrip van het Evangelie. Het Evangelie is niet enkel een gedrag, maar een geschiedenis: het reddende werk van Jezus Christus, dat verkondigd moet worden.
De verkondiging van het Evangelie is de centrale taak van de kerk. Een godvrezend leven dient als getuigenis, maar kan de menswording, plaatsvervanging en genade van Jezus niet volledig overbrengen. Verbale communicatie is het enige middel waardoor mensen in een rechte verhouding met God komen. Het is essentieel om het Evangelie te prediken met woorden, op een begrijpelijke en toegankelijke manier.
De verkondiging moet sober, oprecht en met ijver geschieden. Het maken van discipelen betekent het Evangelie doorgeven aan mensen buiten de kerk. Ook binnen de kerk is verkondiging noodzakelijk om gelovigen te bewaren voor dwaalleer en hen te herinneren aan de kostbaarheid van het Evangelie.
Het ware Evangelie brengt berouw en geloof voort. Het omvat de volledige openbaring van Gods plan om Zichzelf door de mens voort te planten, met een "explosieve kracht" (dunamis) om zowel het kwade te vernietigen als rechtvaardig karakter op te bouwen. Het Evangelie is dynamisch, werkt voortdurend en bouwt op tot het Koninkrijk van God.
De kern van het Evangelie is de openbaring van Gods gerechtigheid, Zijn manier van leven. Dit wordt geopenbaard in het Evangelie en brengt ons naar het Koninkrijk van God. Het is een proces, een methode die ons helpt te groeien en te wandelen in geloof. Het Evangelie is een dynamisch iets dat nooit tevreden is en voortdurend streeft naar een dieper geloof.
Het Evangelie is de boodschap dat God Zijn Zoon gezonden heeft om het verlorene te zoeken en te redden. Het omvat de verzoening van zondaars met God en de hoop op opstanding. Het Evangelie is niet onderhandelbaar; er kan geen compromis gesloten worden. Het is de weg naar behoud, en de prediking ervan is een voortdurende taak.
De Kracht van het Evangelie
Het Evangelie is de kracht van God tot behoud (Romeinen 1:16; 1 Korintiërs 1:18). Het is een dynamische kracht die vernietigt en opbouwt. Het vernietigt wat niet op God gelijkt en bouwt op een nieuw beeld van God. Dit proces omvat het wegsnijden van zonde en het plaatsen van heiligheid. Het Evangelie werkt als een staaf dynamiet, dat ruimte maakt voor een nieuwe weg.
De kracht van het Evangelie is niet statisch. Het werkt voortdurend, zelfs als we ons er niet bewust van zijn. God werkt altijd, en Zijn kracht werkt door het Evangelie. Het woord van God, dat synoniem is met het Evangelie, is levend en vol energie. Het is een kracht die behoud voortbrengt en ons dichter tot God brengt, waardoor we meer op Hem gaan lijken.
Het Evangelie is een dynamisch proces dat voortdurend streeft naar een dieper geloof. Het is gebaseerd op ons geloof in God en is een voortdurend streven naar groei. Het Evangelie is als de golven van de oceaan, die almaar blijven komen. Het houdt nooit op met opbouwen.
De kern van het Evangelie omvat berouw en geloof. Het is de boodschap dat God Zijn Zoon gezonden heeft om het verlorene te zoeken en te redden. Het Evangelie is de kracht van God die afbreekt en opbouwt, en ons voorbereidt op het Koninkrijk van God. Het is de boodschap van bekering, van het loskomen van het kwade en het omarmen van geloof.
