Het Coronavirus heeft een grote impact op het maatschappelijk leven. Mensen raken ermee besmet, worden ziek en sommigen sterven er zelfs aan. Veel plaatsen waar ons dagelijks leven zich afspeelt, zijn gesloten. Ook de kerken, waar elke week geloof, hoop en liefde worden geoefend en geleefd, moeten hun deuren sluiten.
Desondanks blijven giften binnenkomen voor diverse diaconale projecten. De teller staat intussen al op ruim € 6700, waarvoor hartelijk dank! Met uw gift krijgen vele meisjes een nieuwe kans.
Armoede: een realiteit die ons allen kan overkomen
“Zeg vooral niet dat armoede jou niet overkomt”, benadrukt Wim van Ree, diaconaal consulent van de Protestantse Gemeente, meteen. “Het verlies van werk, gezondheid en scheiding zijn daarvoor belangrijke factoren.” Deze woorden, afkomstig uit ‘de Swollenaer’ van 18 februari 2020, onderstrepen de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan. Tradities zoals de Ierse zegen en liederen uit het Liedboek bieden troost en houvast in onzekere tijden.
Helaas raken veel mensen de weg kwijt in het leven. Ze dwalen af en voelen zich verloren. Ze klampen zich vast aan hoe ze denken dat het vroeger was, overtuigd dat vroeger altijd beter was, omdat ze zich toen nog ‘thuis’ voelden. Mensen zonder vertrouwen, zonder thuisbasis in zichzelf en in God, gaan dingen doen die niet goed voor hen zijn, waardoor ze nog angstiger en ongelukkiger worden. Het akelige is dat ze dan zelfs anderen op hun dwaalweg meenemen.
Is dat niet precies wat het geloof van ons vraagt? Dat wij serieus op zoek gaan? En het wonderlijke is dat je dan soms iets vindt, wat je niet zocht. Hoe is het mogelijk! In deze onzekere corona-tijd zie je mensen zich vastklampen aan wat oud en vertrouwd is, om in zijn naam elkaar te begroeten.
Omgaan met existentiële vragen
Soms word je geconfronteerd met moeilijke vragen, vragen waarvan het antwoord niet zo eenvoudig te geven is. Vragen ten aanzien van lijden, geloof, het hiernamaals, enzovoorts. Ook als kerk herkennen we deze vragen en proberen we met mogelijke antwoorden te komen. Misschien niet jouw antwoorden, maar zie ze als een 'eerste aanzet'. Phil. geschreven door Ds. Hier ben ik...
De troost van woorden bij afscheid
Als predikant word ik regelmatig gevraagd iets te zeggen bij een begrafenis of crematie. Ik heb wel eens gezegd: ik leid liever een uitvaartdienst dan dat ik voorga in een trouwviering. En het is elke keer weer heel bijzonder om te ervaren hoe goed het doet om gewoon maar te verwoorden wat eigenlijk iedereen op zo’n moment door zich heen voelt gaan. Gevoelens mogen en moeten worden verwoord.
Deze mijmeringen kwamen in me op toen nog niet zo lang geleden bij een begrafenis bepaalde woorden werden uitgesproken, die iedereen die daar aanwezig was, bleken te raken. Het waren woorden die als het ware namens de overledene werden uitgesproken, maar iedereen voelde: dat zijn woorden ook voor mij. Ik vind het heel bijzondere woorden.
Het is een gedicht van Huub Oosterhuis. Het verwoordt - gewoon - dat ieder mens op een heel bepaalde manier haar / zijn eigen weg in het leven gaat. En - dat er daarin dingen goed gaan, maar ook fout. Dat er daarin vreugde is, en reden tot dankbaarheid, maar ook pijn, en ook onrecht misschien. Dat er daarin dingen af worden gemaakt, maar dat er ook dingen onvoltooid, misschien wel onverzoend blijven. Het kan blijkbaar niet anders dan zo. En: het hoeft ook niet anders dan zo. Heel bijzonder eigenlijk dat woorden rond een overledene zo heel direct over jou zelf kunnen gaan. Ik geloof dat het niet genoeg gebeuren kan: dat zulke woorden ons worden aangereikt - op die heel intense momenten rond sterven en uitvaart.