De Amerikaanse predikant Andrew Brunson had niet zien aankomen dat hij, na drieëntwintig jaar als zendeling in Turkije gewerkt te hebben, samen met zijn vrouw Norine in oktober 2016 gearresteerd zou worden. Terwijl hij verwachtte zijn verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd te ontvangen, werden zij bij aankomst op het politiebureau gearresteerd. Na dertien dagen gevangenschap werd Norine vrijgelaten, maar Andrew bleef alleen achter.
Onterechte Beschuldigingen en Isolatie
Andrew werd onterecht aangeklaagd voor spionage en samenwerking met de Koerdische afscheidingsbeweging PKK. Gedurende twee jaar werd hij van gevangenis naar gevangenis gebracht. Hij belandde in een cel voor acht personen waar twintig mannen zaten. Het isolement, mede door zijn andere cultuur, levenservaring en taal, maar vooral zijn geloof als enige christen tussen strenggelovige moslims, was zwaar. Hij ervoer een constante druk van islamitische gebeden, wat leidde tot een diepe crisis, zelfmoordgedachten en het gevoel door God in de steek gelaten te zijn. "In de twee jaar dat ik gevangen zat, ervoer ik Gods aanwezigheid níet. Ik voelde me door God in de steek gelaten en raakte in een geestelijke crisis."
Geestelijke Crisis en Zoektocht naar God
Andrew's verwachting was dat hij, net als in de biografieën van vervolgde christenen die hij had gelezen, vreugde en geestelijke kracht zou ervaren te midden van verdrukking. De realiteit was echter anders; hij voelde de afwezigheid van God en raakte geschokt, met veel vragen en twijfels. "Waar bent U God? Waarom blijft U stil? Hoe kunt u me alleen laten in de meest moeilijke, de meest duistere tijd van mijn leven?"
Het eerste jaar van zijn gevangenschap was extreem zwaar. Alle pogingen om hem vrij te krijgen mislukten, wat resulteerde in machteloosheid en depressie. Hij werd vijftig dagen opgesloten in een isoleercel, waar hij slechts drie uur per nacht sliep, oververmoeid raakte door stress en de realiteit begon te verliezen. Zijn wanhoop en gebrek aan toekomstperspectief ondermijnden zijn geloof en leidden tot boosheid op God.
Het Kantelpunt: Vechten voor Geloof
Het keerpunt voor Andrew kwam toen hij besefte dat hij niet voor zijn vrijheid kon vechten, maar wel voor zijn geloof. Hij nam de beslissing om zich op God te richten, ongeacht de omstandigheden. "Wat U ook doet of niet doet God, ik zal U volgen. Of U nou tot mij spreekt of niet, ik zal U volgen. Of U Uw aanwezigheid laat merken of niet, ik zal U volgen. Of U mij laat vrijkomen of niet, ik zal U volgen."
Deze keuze was een daad van de wil, niet van emoties. Hij wist dat er genade was, maar ervoer het niet. Hij moest leren geloven op basis van zijn wil, niet op basis van gevoelens. Een belangrijk bijbelvers voor hem werd Jesaja 50:10: "Als hij in duisternissen gaat en geen licht heeft, laat hij dan vertrouwen op de Naam van de HEERE en steunen op zijn God." Dit leerde hem te steunen op God, zelfs wanneer zijn emoties hier niet in meegingen.
Woorden van Waarheid en Frustratie
Ondanks zijn gevangenschap, bereikten Andrew berichten van buitenaf, waaronder verschrikkelijke lastercampagnes. De overheid schilderde hem af als een terrorist die het land wilde opsplitsen en Amerikaanse troepen onder zich had. Andrew wist dat hij onschuldig was en dat de arrestatie bedoeld was om andere zendelingen en Turkse christenen te intimideren. Dit frustreerde hem, vooral omdat hij het bijbelvers Mattheüs 5:11 kende: "Zalig zijt gij, wanneer men u beschimpt, vervolgt en liegen de wereld in alle soorten van kwaad tegen u spreekt, om Mij." Hij sprak dit vers regelmatig hardop uit om zichzelf te herinneren aan Jezus' belofte.
Dansen uit Discipline en Gehoorzaamheid
Geïnspireerd door Richard Wurmbrand, die in de gevangenis danste om God te loven, besloot Andrew dagelijks vijf minuten apart te zetten om zich te verheugen in de Heer. Dit was een daad van discipline, niet van emotie. Na schuldbelijdenis begon hij te dansen, te springen en te huppelen, ook al voelde hij geen vreugde. Hij sprak het bijbelvers hardop uit: "Verblijd en verheug u, verblijd en verheug u, want uw loon is groot in de hemelen." Dit was een stap in gehoorzaamheid van zijn wil, een uiting van zijn besluit om God te volgen, zelfs in de meest verschrikkelijke omstandigheden.
De Kracht van Woorden en Gedachten
Terwijl Andrew vastzat, bleef zijn vrouw Norine hun werk voortzetten en bezocht ze hem wekelijks. Ze sprak woorden van waarheid, moedigde hem aan en gaf hem het juiste perspectief, soms zelfs corrigerend. Norine was Gods manier om Andrew bij te staan, als een voorganger in die moeilijke tijd.
Andrew leerde ook om zijn gedachten te 'gevangennemen', zoals beschreven in 2 Korinthe 10:5. Hij stelde zich een metalen kluis voor waarin hij alle vragen, twijfels en onjuiste gedachten over Gods karakter stopte. Door deze gedachteoefening kon hij zijn hart openen om opnieuw van God te ontvangen, ondanks de aanhoudende omstandigheden en onbeantwoorde vragen.
De Wil van God en een Groter Plan
De rechtszaken tegen Andrew gingen door, maar langzaam keerde zijn geloof. Hoewel hij gevangen wilde zijn en bij zijn familie wilde zijn, leerde hij te zeggen: "Uw wil worde gedaan en niet die van mij." Hij realiseerde zich dat God iets groots aan het doen was en dat de gevangenis de plek was waar God hem wilde gebruiken. Duizenden mensen baden wereldwijd voor hem en voor christenen in Turkije.
Huisarrest en Diplomatieke Druk
Na bijna twee jaar gevangenschap werd Andrew met huisarrest naar huis gestuurd, terwijl de rechtszaken voortduurden. Vanwege de media-aandacht en de negatieve beeldvorming was hij bang voor aanvallen. Elke dag stonden er politieagenten voor zijn huis, zowel om hem te beschermen als om hem te bewaken.
Op 12 oktober 2018, na ruim twee jaar, trok de Turkse rechtbank de aanklacht tegen Andrew in onder druk van de Verenigde Staten. Hij werd uit zijn huisarrest ontslagen en direct overgevlogen naar Amerika, waar hij nu werkt als voorganger en spreker. Hij heeft geleerd dat je in elke situatie een keuze hebt: je tot God keren of je van Hem afwenden. Ondanks zijn eigen zwakheid, vond God zijn poging om te blijven volgen waardevol.
VOA Turkish Interview: Pastor Andrew Brunson
Terugblik: Geloof op de Proef Gesteld
Andrew kijkt terug op zijn tijd in de gevangenis met onbeantwoorde vragen, maar ook met de wetenschap dat hij een keuze had. Hij beschouwt zijn geloofscrisis als een beproeving die hem dichter bij God bracht. De wereldwijde gebedsbeweging die ontstond rond zijn zaak, zag hij als een cruciaal onderdeel van Gods plan. Hij behoudt zijn liefde voor Turkije en de bevolking, ondanks zijn pessimisme over de toekomst van het land en de mogelijke vervolging van christenen.
De kwestie rond de predikant leidde tot hoogoplopende diplomatieke spanningen tussen Turkije en de Verenigde Staten. President Trump eiste driemaal Brunsons vrijlating en legde economische sancties op aan Turkije. Uiteindelijk werd Brunson vrijgelaten en keerde hij terug naar de VS, niet verbitterd, maar met de overtuiging dat hij mocht lijden voor zijn geloof. Hij beschouwt het als een eer om voor zijn geloof te lijden en zijn doel is om iedereen te vergeven die hem vals heeft beschuldigd.